Het is op een haartje na kerstavond en ik, ik loop naar huis. Links van mij de met kerstlampjes verlichte villaatjes en rechts de rivier. Er is voorspelbaar weinig volk op de been, op een enkele fietser en een verdwaalde jogger na.
De hele dag al is het regenachtig. Daar boven draait iemand nerveus aan de knoppen, ik heb onderweg al een paar keer mijn paraplu open- en weer dichtgeklapt. Thans is ie dicht want droog.

    Een jongeman duikt op uit het donker, roept me iets toe en stapt van zijn fiets.
Ik schat hem snel in en denk hem te kunnen hebben.
Geen grote gast, beige bubbeljas, capuchon, donker haar, stoppelbaard.
Wat wil de vreemdeling? Zou hij op zoek zijn naar een herberg, deze avond?
Ik trek de dopjes uit mijn oren, hij doet hetzelfde met die van hem.
Of ik een coffeeshop weet hier, is de vraag. Of eigenlijk: “Eh, coffeeshop?”.
Ah ja, de coffeeshop, trots der Nederlandsche beschaving.
Ik vraag hem of hij Nederlands of Engels blieft.
Engels graag, hij is namelijk Italiaan.
Ik denk haastig na, hoewel zelf geen klant weet ik wel een paar coffeeshops te zitten in het centrum.
De correcte routebeschrijving zou ongeveer zo klinken:
Je rijdt rechtdoor langs de rivier. Dan kom je bij een soort splitsing, je slaat linksaf naar het fietspad dat onder de autoweg door loopt. Als je onder die weg door bent sla je linksaf, zodat je de rivier blijft volgen. Die maakt een paar bochten, gewoon immer gerade aus tot je bij een stoplicht komt. Weg oversteken en rechtdoor blijven gaan. Kom je weer bij een stoplicht, let op, hier sla je linksaf. De eerste echte winkelstraat rechts moet je hebben. Die rijd je door net zolang je aan je rechterhand coffeeshop High Times ziet verschijnen.
En dan ook nog in het Engels hè.
Ik besluit het mezelf makkelijker te maken, en hem wellicht ook.
Ik zeg: Je moet gewoon rechtdoor blijven rijden, tot je a big church ziet verschijnen. Daarmee bedoel ik de Baaf, maar dat is voor hem niet relevant. Rij daar gewoon op af en vraag op the square aldaar nog een keer de weg, je bent dan sowieso in de buurt.
Hij lijkt het niet helemaal te begrijpen, de coffeeshop is toch niet in de kerk. Nee, zeg ik maar alle coffeeshops zijn in the centre, en dat is die kant op. When you’re at the church you’re very close.
Close? informeert hij, dit voor hem blijkbaar exotische woord in de mond proevend.
Well yeah, probeer ik het anders te formuleren, near by. Voor zover mijn paraplu het toelaat mime ik 2 objecten die dicht bij elkaar liggen.
Hij wijst naar de bebouwing verderop aan de overkant van de rivier. Is that the centre?
Nee, het is nog wel effe een stukkie verder ben ik bang.
En dan nog een vraag: Is er hier ook een red light district?
Er volgt een drukke toelichting, hij verblijft met zijn neven in Amsterdam, maar nu zijn ze hier en ze willen graag gewoon even kijken, verder niks.
Whatever you do is fine with me, opper ik ruimdenkend.
Een red light district. Dat belooft misschien te veel maar er zijn hier wel 1 à 2 straatjes waar wat rode lampen aan de gevels hangen.
De red light district is ook in the centre, leg ik uit. Ook vlakbij de big church. Gewoon daar nog een keer informeren, dat is het makkelijkst. Hij lijkt nog meer te willen vragen maar dan begint het ronduit te hozen. Ik klap snel mijn paraplu weer uit en neem afscheid met enjoy your stay, and good luck with the weather, wat ik gelijk na het uitspreken al een domme zin vind. Hij steekt nog een hand op en rijdt dan slingerend in de richting van the centre.

    Terwijl de dikke druppels tegen mijn kuiten kletsen denk ik na over de inmiddels zeker weten kletsnatte Italiaan. Gluurt hij straks door rode ogen naar de rode ramen in de regen? En is dat niet een beetje sneu? Niet sneuer dan ik zelf, concludeer ik. In de verte staan de stoplichten op rood en wacht mijn koude huiskamer. Er ligt een lekker toetje in de koelkast.

Lunchtijd! meldt mijn maag en mijn horloge bevestigt dat. Nou, daar staat een bank. De bank is van beton, is lang, en verder niks. Verderop heb je nog twee zulke. Precies tussen mijn benen heeft Lil Lou 12 met witte stift zijn naam geschreven. Vòòr me ligt een strook potige klinkers; de kade. Een hardstenen rand markeert de grens met het Spaarne. Aan de andere oever ligt een industrieterrein oninteressant te wezen, niet eens van lelijkheid mooi. Daar weer achter prikken vliegtuigen, net als bij mij thuis van rechts opkomend, schuin omhoog het blauw in. Ik haal een paar boterhammen uit mijn rugzak en begin te kauwen.

    Zij zou zomaar van mijn leeftijd kunnen zijn. Ze draagt haar blonde haar in een staart boven een dun shirt met een in de bries fladderend capuchonnetje. Op de strook vel tussen haar halfhoge laarsjes en de opgestroopte broek zijn grote moedervlekken zichtbaar. Ze heeft een hengel in haar hand, buiten mijn gezichtsveld zal een dobber dobberen. Het is duidelijk zìjn hengel. Hij hanteert zelfverzekerd een identiek exemplaar en legt er flinke afstanden mee af, langs het water de kade op en neer benend. Een korte, langharige gestalte, in zwarte polo, zwarte broek met handige extra zakken, op zwarte sportschoenen, duidelijk in zijn element. Af en toe kruisen de twee elkaar en worden wat woorden gewisseld. Over vissen, wat ik er van kan opvangen.

    Dan kromt zijn hengeltje zich. Hij grijpt trefzeker achter zich in zijn schoudertas en haalt een uitvouwbaar schepnetje tevoorschijn. Na meer heen- en weer gebanjer en lijnmanipulaties via het molentje wordt er een forse vis vanachter de kademuur tevoorschijn getrokken. Een paar passanten blijven staan en kijken mee. Zij bedient inmiddels het schepnet zodat hij met twee handen de vis erin kan manoeuvreren. Wow, roept de vrouw.

    Het beest ligt in het schepnet op de kant en verroert geen vin. Apart, vind ik. Dode vissen bijten toch niet? En zo snel zal ie toch niet buiten adem zijn? ‘Zeg je wat ik doen moet?’ vraagt de vrouw. Ze knielen bij hun vangst neer. De man houdt hem met twee handen in bedwang terwijl de vrouw in zijn schoudertas rommelt en er op zijn aanwijzingen een tangetje uitvist. ‘Deze?’ vraagt ze. Die is het. Dan begint de vis alsnog vervaarlijk met de staart te zwiepen.

    Dat de rug van de man het gewroet in de vissebek voor me verborgen houdt vind ik prima. Hij is de tandarts (Dit kan even gemeen pijn doen, meneer Snoek), zij zijn assistente. Eindelijk zijn vis en haak van elkaar gescheiden. De man gaat plat op zijn buik op de kade liggen. Voorzichtig, schijnbaar teder brengt hij de vis terug in het water waaruit hij die zonet aan zijn bek uit heeft gehengeld.
Geen reden voor een pauze dit, er wordt gelijk verder gevist. Even later lijkt het erop dat de vrouw ook beet heeft, haar lijn staat strak. Haar haakje zit vast aan iets anders dan een vis. Hij komt het in orde maken.

    Een kinderkreet klinkt vanaf het fietspad achter me. De man steekt zijn hand hoog op.
‘Hoorde je dat? Ik hoorde ineens “Papa!” Dat was Eelke.’ De vrouw lijkt niet te reageren. Ik denk niet dat Eelke haar zoon is.

    Ik stel me zo voor dat de vrouw vandaag voor het eerst met haar nieuwe vriend mee is om gemeenschappelijk zijn hobby te beoefenen. Dat ze zich heeft voorgenomen het echt een kans te geven, wie weet is het wel leuker dan ze denkt. Ze zijn per slot van rekening lekker samen buiten, aan het water. Ze gaat zich niet laten kennen. Maar zouden alle zaterdagmiddagen er voortaan zo uitzien? Of zou hij ook wel es met haar mee willen? Naar een gezellige workshop, of een romantische komedie. Zo verbind ik op goed geluk de puntjes.

    Mijn liefhebberij zou het niet zijn. Maar hoeveel uren heb ik doorgebracht, in stoffige hallen vol welvaartsresten, met wijs-en middelvinger klepperend tussen treurigstemmende cd’tjes, op zoek naar dat ene onbekende meesterwerkje? Nou dan.

    Een visser en zijn vrouw. Ze hebben een vis gevangen, en daarna teruggegooid. Ik at brood en sloeg het gade. En liet het gaan.