moieit, verhaal, verdekt opgesteld, haarlem, avondklokrellen

Moieit

Ik luister naar een podcast over de strijd van de Romeinen tegen de Germanen. De Germanen winnen, ze lokken de door vriendjespolitiek op zijn plek terechtgekomen Romeinse generaal en zijn gevolg het duistere woud in, en slachten ze allemaal af. Ondertussen ben ik een eerder door mij op maat gezaagde plank aan het grondverven. Terwijl die droogt werk ik verder aan mijn ontwerp. Voor het gouden jubileum dat mijn ouders vorige maand vierden maakte ik een kunstwerk. Zoiets wil mijn dochter nu voor haar zesde verjaardag ook. Ze heeft voor me opgeschreven wat daarop te zien moet zijn.

poes
leturs
boom
vorumujs
reeguboog
rosu
Svea
natur
moieit

Mijn werk voldoet niet aan al haar wensen. Maar leturs, vorumuj, Svea en de kleur rosu zitten erin. Uiteraard streef ik ook naar moieit. Uitgevoerd in papier, hout, en glas. Om half acht rond ik af, zin in eten.

Onderweg terug langs de rivier word ik ingehaald door een jongen op een elektrische step. Is hij onderweg naar de plundering? Een bericht doet de ronde dat de supermarkt tegenover mijn woning vanavond geplunderd gaat worden. Er is een Whatsapp groep met zo’n honderd man. Ik denk dat het allemaal zo’n vaart niet zal lopen, de politie is op de hoogte.

Dichterbij huis zijn er opvallend veel mensen onderweg. Sommigen staan op vreemde plekken stil in auto’s, van binnen gloeien de schermen van telefoons. Her en der lopen groepjes schichtig om zich heen te kijken in het 2021 jeugduniform: zwarte hoody, mond bedekt met iets zwarts, zwarte, taps toelopende trainingsbroek, sneakers. Vlakbij mijn huis verzamelen zich tientallen jongeren. De politie is ook aanwezig en observeert. Naast de deur van de fietsenstalling is het druk. Ik besluit via de tuin met mijn fiets naar binnen te gaan. Voor de de deur in de zijstraat bij de toegangsdeur zit een jongen op een scooter, in afwachting van iets. Even monsteren we elkaar.

Boven voor de grote ramen heb ik een goed uitzicht. Het wordt steeds drukker. Er worden bivakmutsen gedragen. Het is een spitsuur van langzaam voorbijrijdende personenwagens. Politiebusjes rijden af en aan. Mensen grabbelen in zakken, wat zit er in? Er gaat iets gebeuren, de groep wordt groter. Af en toe klinkt een harde knal.
Ik heb een vriend aan de telefoon en breng ondertussen verslag uit. In mijn woonkamer aangekomen doe ik geen lampen aan. Het voelt niet goed, zij in het halfdonker, ik in het licht.

Uiteindelijk gaat het los. Stenen vliegen richting politiebusjes, een brandblusser wordt leeggespoten. “Kankerjoduuuu!” is de strijdkreet. Binnen een minuut zijn alle ramen van de bushokjes eruit. Een jongen brengt met een kickbokstrap een ruit de genadestoot toe. De tuinhekken van mijn onderburen worden losgetrokken en er wordt een brandstapel mee gemaakt, op een paar meter van hun ramen. Een kruiwagen gaat erop, stoelen, een tankje benzine wordt in het vuur gegooid.

Vanuit de kamer van mijn dochter kan ik het beter zien. Flakkerend oranje licht verlicht haar hoogslaper, haar knuffels. Het vuur slaat over naar een bestelbusje, die helemaal afbrandt. Gejuich. Een vuurwerkbom ontploft in het vuur. De stenen gaan vooralsnog van rechts naar links maar ik weet niet waar het ophoudt. Ik draai de ventilatie dicht, het begint te stinken naar verbrand plastic en andere zooi. De vonken komen hoger dan het huis. Een groeps-appje laat zien dat de ruiten van en naast onze toegangsdeur zijn ingegooid. Later zie ik op een filmpje hoe een fotograaf een steen tegen zijn achterhoofd gesmeten krijgt.

De ME treedt aan, en op. Busjes jagen de relschoppers de zijstraten in, het wordt snel rustiger. Na een poos verschijnen de mannen van de brandweer, ME’ers met schild en wapenstok zorgen dat die hun werk kunnen doen. Een paar fotografen leggen de uitdovende brand vast. Af en toe zie je een enkeling haastig weglopen.
Ik doe de lichten maar weer aan. Ik heb nog geen avondeten gehad, en snaai hapsnap wat naar binnen. Bel met deze en gene. Moet even delen. Een paar uur later lukt het me om de slaap te vatten.

Er is een flinke hap uit de ochtend. Ik ben inmiddels weer, matig uitgerust, terug op mijn atelier. De grondverf lichtjes schuren, moet ik. En dan de echte verf erop. En daar weer spuitbus overheen, en daarna papier snijden en tussen glas plaatsen.

Mijn telefoon klinkt. Weer een doorgestuurde app-oproep. Daarin:
Rellen 2.0
Morgen maken we kapot
neem alles en iedereen mee
CHAOS!!
De gekozen plek is deze keer aan de andere kant van mijn straat.

Zin in een betere tijd dan deze.
Dingen kapot maken kan iedereen. Afbranden ook. Vandaag maak ik iets.
Achter de wolken verschijnt ooit weer een reeguboog. En moieit.

Loopfietser, verhaal, literatuur, Haarlem, Spaarne, loopfiets, Enkeling

Loopfietser

Loop liep gelopen. Fietsen had ook gekund, of met de bus, maar beweging is gezond. En bewegen doe ik weinig, zo achter mijn bureau. Dus loop ik. Vanochtend, met een spaarzaam zonnetje, naar mijn atelier. En nu, in het donker, terug naar huis.
Ver is het inmiddels niet meer. Links de bomen, de sloot, de sportvelden, rechts de rivier. Morgen is het illegaal om op dit tijdstip buiten te zijn. Maar nu kan het nog.
Veel mensen zijn er niet op de been. Meest maaltijdbezorgers. Drie scholieren, waarvan eentje met werkend achterlicht, halen me in. Uitgelaten zingen ze mee met een telefoon, iets van “Vannacht gaan we helemaal eraan”. Ik versta het maar deels, ik heb mijn eigen muziek bij me. Duister en dubby, zoals zo vaak.

    Daarna lijk ik de weg voor me alleen te hebben. Nee wacht, in de verte ontwaar ik een gestalte. Die beweegt langzamer dan ik en krijgt langzaam meer details. Een man met een capuchon over zijn hoofd is het, hij loopt links van zijn fiets. Af en toe zie ik het rood van de reflector als hij een straatlantaarn nadert.

    Lekke band natuurlijk. Lek gereden op een glasscherf. Of uiteindelijk van ouderdom gescheurd. Of het ventiel losgedraaid door een gare grapjas.
Zou ie al lang naast zijn fiets lopen? Kan zomaar. Loopt moeizaam, zo met twee handen naar één kant aan het stuur. Het treiterende geluid waarmee lege binnenband tegen buitenband floddert. De onbeschermde velg die elke oneffenheid in het wegdek naar de armen laat doortrillen. Dan wordt het al gauw een heel eind.

    De afstand tussen ons wordt kleiner. Ik heb de pas er flink in, hij minder. Hij slaat de hoek om en loopt over het trottoir verder. Technisch gezien is hij een voetganger. Ik sla ook af en nader hem nog steeds gestaag. Beter loop ik zo de rijweg op als ik hem inhaal. Het trottoir lijkt me wat smal voor man, anderhalve meter, man en fiets.
Als ik ter hoogte van de zorginstelling nog zo’n tien meter van hem verwijderd ben (De hoody blijkt donkerblauw, het rijwiel een herenfiets met krantenbezorgerstassen) slingert hij zijn rechterbeen over het zadel, verruilt het trottoir voor de weg en fietst rustig en zo te zien probleemloos verder. Bij het kruispunt zie ik hem rechts de hoek omslaan.

    Mijn brein eist per direct een verklaring. Want waarom loopt een man naast zijn fiets als hij geen lekke band heeft?

Omdat hij moe van het fietsen is geworden. (Maar van lopen naast je fiets word je eerder moe, dunkt me.)

Omdat hij moet telefoneren. (Dat kan ook al fietsend, bovendien heeft hij niks in zijn hand.)

Om zijn tempo te verlagen, omdat hij te vroeg voor zijn afspraak op de plek van bestemming is. (Daar was hij nog niet.)

Omdat hij zin heeft om van zijn werk naar zijn huis te wandelen, maar er achter kwam dat hij op de fiets was. (Beetje vergezocht.)

Omdat hij last van aambeien heeft en zijn achterste even rust gunt. (Wil ik me niet in verdiepen.)

    Verder kom ik niet. Maar, en, ook, waarom verruilt hij ineens het naast de fiets lopen voor daadwerkelijk fietsen? Heeft hij mij gehoord? Ik was binnen gehoorsafstand. Maar wat dan nog? Geneert hij zich voor zijn avondlijke fietswandelarij? Zo van, zometeen ziet die man dat ik heul geen lekke band heb maar slechts voor mijn eigen perverse plezier naast mijn uitstekend functionerende fiets loop? Is het iemand uit een ver land die pas sinds kort eigenaar ener fiets is, met spieren die meer op lopen dan op fietsen afgesteld zijn?

    Ik zou hem achterna willen gaan om antwoord op mijn vragen te eisen. Het zal niet gaan, hem haal ik niet meer in. Want hij is op de fiets. En ik loop.

Kijk es om je heen

R. kent me en heeft een plek in de schaduw gekozen. Na enkele minuten meldt zich een jonge serveerster aan ons tafeltje. Ik wil een cassis, hij bestelt koffie en vraagt om de lunchkaart.

    De drankjes worden gebracht door een grote man die, naar R. weet, naast ober ook de mede-eigenaar van dit etablissement is. Hebben wij al een keuze gemaakt? Ik zeg hem naar waarheid dat wij heel wat bij te praten hebben en daar nog niet aan toegekomen zijn. Ja ja, Hollanders hè, mompelt hij voor zich uit en haast zich naar de volgende klanten.

    Bij een andere jonge serveerster bestelt R. een broodje gerookte zalm. Hij moet verdomd goed op zijn intake letten, zijn lichaam gaf hem onlangs een gele kaart. Niet alleen op zijn intake moet ie letten, ook op dat ie op regelmatige tijden eet. Hij wil het broodje graag zonder de dressing en de tortilla chips. Dat is volgens de serveerster geen enkel probleem, ze typt het in een apparaatje.

    Ik hou het bij mijn cassis, ik heb zonet zittend op een boomstomp in het Steenwijkerwold een kwartet bruine boterhammen soldaat gemaakt. Ondertussen luisterde ik naar wat tracks van een zelfverzamelde Best Of van MC 900 Ft. Jesus, onderwijl bedenkend dat ik misschien wel de eerste mens op aarde ben die naar MC 900 Ft. Jesus heeft geluisterd in het Steenwijkerwold.

    Terwijl wij wachten op de bestelling komt er tweemaal bediening langs om te vragen of we iets willen bestellen. Het is hier prima hoor, op het plein van het provinciestadje waar ik als jongeling ooit de Golden Earring zag optreden. Tientallen consumptiebonnen kochten de mannen daar. Dronken ze dan echt zoveel? Het was om mee te gooien, zo ontdekten wij.

    R. wordt wat onrustig. Ik becijfer hem dat hij inmiddels vijfendertig minuten op zijn broodje zit te wachten. Hij gebaart naar de mede-eigenaar slash ober en laat beleefd weten dat hij nu al vijfendertig minuten op zijn broodje zit te wachten. De irritatie valt de mede-eigenaar slash ober van het gezicht te lepelen. “Kijk es om je heen” zegt hij, met een stem die als een evenwichtskunstenaar langs de rand van de onvriendelijkheid balanceert. Wij kijken om ons heen en zien een goed gevuld terras waar gedronken en ook gegeten wordt. Veel pensionado’s, een paar gezinnen. “Jullie zijn niet de enigen hier hè”, verklaart hij nader.

    Ik proef de zin. Kijk es om je heen. Hij doet me ergens aan denken. Daar peins ik over na als een kwartier later het broodje arriveert. Er ligt weinig zalm op het broodje, daarentegen wel een flinke squirt dressing.

    Ik proef de zin als R. wil afrekenen, de pinpas opgeheven alsof ie bij de halte een bus tot stoppen wil brengen. (De serveerster heeft het pinapparaat niet bij zich, de arm moet weer omlaag.)

    Kijk es om je heen. In een andere context best een puike zin. Take a look around, nummer van Limp Bizkit, komt mijn associatitus melden. Ik zie ik zie wat jij niet ziet.

    Kijk es om je heen. De woordkeuze is er om ons aan het eerste deel van de functie van mede-eigenaar slash ober te herinneren. Weliswaar bedient hij ons, maar onze bediende is hij niet. Wij heren uit het westen moet niet denken dat we etcetera. Het is een antwoord in de vorm van een gebod.

    Terwijl ik op de elektrische fiets van mijn vader door nooit eerder verkende paadjes kriskras terug naar Friesland fiets, schiet me te binnen waar de zin mij aan doet denken. Een gebod in de vorm van een vraag.

    Ik ben 18 jaar en loop stage in de fotostudio’s van de Wehkamp. Het is winter, in het donker fiets ik naar de reuzenstudio op een industrieterrein in Zwolle, in het donker fiets ik terug naar mijn studentenkamertje. In de pauze zie ik daglicht op het door gebouwen ingeklemde parkeerterreintje vallen waar wij vanuit de kantine op uitkijken.

    Naast de werkzaamheden die vooral het sjouwen met te fotograferen meubels behelzen moet ik ook een opdracht voor school maken. Ik mag een decorwand lenen waarop ik een berglandschap ga schilderen. Er zal een glasplaat voor komen te liggen, met zwart er onder. Een van de fotografen wil wel voor mij als schaatser poseren, op 1 been, een door mij met een liniaal in poedersuiker in een schaatsspoor gevormde streep achter zich latend. Maar eerst moet de decorwand met latex strak wit geschilderd, als basis. Tegen de avond is ie dat.

    De volgende dag meld ik me weer om 9 uur bij de studio. Zin in koffie. Mijn stagebegeleider Eddy kijkt me met zijn donker omrande ogen onbewogen aan. Kom mee, sommeert hij. Ik loop achter hem aan door het uitgestrekte studiocomplex naar de plek waar mijn berglandschap zal gaan verrijzen. Hij loopt tot vlak bij de emmer latex. Het deksel ligt er naast. Zijn wijsvinger priemt naar de emmer.

“Wat is dit?” vraagt hij.

Panafwaaiwaarschuwer

Als ik de dag na de storm op mijn atelier aankom ga ik gelijk even kijken. Via het platje inspecteer ik het dak aan de achterzijde, en ja hoor: panafwaai. Zeven stuks dit keer, maar liefst. Zonder aarzeling bel ik de beheerder van ons pand, waarbij ik enige urgentie in mijn stem probeer te leggen. De telefoniste belooft er een spoedje van te maken. Beter sturen ze gauw een mannetje. Want dat moet je niet hebben hoor, panafwaai. Als het aansluitend gaat regenen heb je zo allerlei lekkage en rotterij.

Later die middag kijk ik door mijn pittoreske maar tochtige enkelglas naar de gezellig op elkaar gebouwde huisjes aan de overkant. En constateer panafwaai op het dak van het tegenover gelegen woonhuis. Niks spectaculairs, moet ik erbij melden. Een enkele pan, aan de onderrand van het dak, is een centimeter of 15 naar beneden gezakt en rust nu loom op de dakgoot. Een bijna vrolijk gezicht eigenlijk, maar ja, stel dat ie zo een jaar lang onteruggelegd blijft liggen, en de bewoners zien langzaam maar zeker een nare vochtplek op het behang verschijnen, en ze zetten na lang zoeken uiteindelijk een lange ladder tegen de gevel en bemerken dat de dader panafwaai heet, zouden ze niet liever gehad hebben dat ik ze op tijd gewaarschuwd had? Nou dan. Ik besluit ze na mijn werkdag op de hoogte te stellen. Want wat is er mooier dan de hulp van een meedenkende en doortastende vreemdeling? Ik baad mij al bij voorbaat in hun dankbaarheid. Wat attent zeg, meneer de kunstenaar, dat u de moeite neemt om ons te wijzen op panafwaai. Had u misschien iets te drinken of een fijne sigaar gewenst? Nou, dat is buitengewoon vriendelijk, maar ik moet helaas naar huis nu, het avondeten wacht erop door mij bereid te worden, ziet u.

Na vijven kijk ik nogmaals uit het raam en de pan ligt nog steeds waar die lag. Ik draai de verwarming uit, grijp telefoon, tas en pet en daal de oude trap af naar beneden.
Er brandt zacht licht achter het raampje in de voordeur. Mooi zo. Naast die voordeur hangt een fraaie koperen deurbel, en die druk ik verwachtingsvol in.
“Wie is daar?”, klinkt na enige tijd een baardloos stemmetje, met de enigszins bekakte R zoals die in deze regio veel te vinden is. Twee handen duwen de antitochtborsteltjes van de brievenbus uiteen en een kinderoog kijkt me aan.
“Eh, de buurman!”, antwoord ik, “Jullie hebben panafwaai!” (Dat laatste zeg ik niet zo. Het woord is helaas nog niet overal ingeburgerd, de gangbare manier van zeggen is: Er is een dakpan van jullie dak gewaaid)
“Mijn ouders zijn er niet”, meldt het kind. “ik ben alleen thuis!”
Ik herhaal mijn statement, in iets andere bewoordingen.
Aarzelend gaat de voordeur open. Ik sta tegenover een jongen die ik in de bovenbouw van het basisonderwijs schat.
Hij ziet een man met een donkerrode pet, zwarte jas, zwarte broek en zwarte schoenen, een zwart oortje bungelend op zijn borst. Die aanbelt bij een jongetje dat alleen thuis is, met een vaag verhaal over een dakpan. Ik wijs omhoog naar mijn raam. “Ik heb daar een atelier”, vervolg ik uitleggerig, “en ik keek uit het raam en toen zag ik dat er bij jullie een dakpan is afgewaaid. Misschien kun je het zometeen aan je ouders vertellen.” De jongen huivert in de door mij meegebrachte koude wind. “Zie het als een tip”, voeg ik er nog aan toe, en weet verder niks meer te zeggen. “Oké”, antwoordt hij eenvoudig en sluit langzaam de deur. Zijn blik is nog net zo wantrouwig als in het begin.

Ik loop naar mijn fiets, die ik aan het hek rondom ons pand, tegenover zijn huis, heb vastgemaakt. Kouwe harde rotwind. Ik weet wat die betekent. Een zeer hoge kans op petafwaai. Zo de gracht in of de rijbaan op, waar een auto er best even overheen wil rijden.
Ooit moest ik op een drukke rotonde als een haas naar mij pet grabbelen voordat het aanstormende verkeer me te grazen kon nemen. Stond ik met trillende benen uit te hijgen, bleek ik geamuseerd publiek te hebben die de hele situatie had gevolgd. Nee, dat moet je niet hebben, petafwaai. Gelukkig heb ik een fijne zwarte muts bij me. Mutsafwaai is geen woord, en dat is niet voor niets.
Het door panafwaai getroffen huis kijkt uit op het hek. Ik stel mij voor dat de jongen mij van achter het raam argwanend gadeslaat, die rare snuiter die zonet aanbelde. De muts heb ik in mijn rugzak gedaan, meen ik mij te herinneren. Voorste vak open, grabbelen. Geen muts. Middelste vak open, idem. Achterste vak ook niet. Kan niet. Nog een keer kijken. De jongen ziet nu een grabbelende man. Nog een keer. Voorste vak, nee, middelste vak, nee, achterste vak, nee. Heb ik hem toch boven laten liggen? Moet ik echt weer naar boven stommelen, drie sloten verderop? Ik tast maar es in mijn jaszakken. Daar is de muts. Goed, pet af, oeh koud, snel muts op. In mijn rug de starende ogen van de jongen, inmiddels aan de telefoon met een van zijn ouders. “Hij zit nu in zijn rugzak te grabbelen, alsof hij naar iets zoekt. Het duurt best lang. Hij kijkt nog een keer. Nu in zijn zakken. Hij haalt iets zwarts tevoorschijn. Het is een muts. Hij zet zijn pet af. Hij is licht kalend. Hij doet de muts op. Ik denk dat dat een vermomming is. Wat? Ja, ik film alles.”

Eindelijk ben ik klaar met de reeks muts op hoofd, pet in tas, tas dicht, tas op bagagedrager, oordopjes in oren, handschoenen aan. Slingerend tegen de wind in fietsend grijp ik naar de rand van mijn pet, die voelt alsof ie recht gezet moet worden. Mijn duim en wijsvinger toucheren elkaar in een okidoki-gebaar. Klepafwaai?!, suggereert mijn brein. Geenszins, ik draag een muts immers. En mutsafwaai is gelukkig geen woord.

Het is een vreemdeling zeker

Het is op een haartje na kerstavond en ik, ik loop naar huis. Links van mij de met kerstlampjes verlichte villaatjes en rechts de rivier. Er is voorspelbaar weinig volk op de been, op een enkele fietser en een verdwaalde jogger na.
De hele dag al is het regenachtig. Daar boven draait iemand nerveus aan de knoppen, ik heb onderweg al een paar keer mijn paraplu open- en weer dichtgeklapt. Thans is ie dicht want droog.

    Een jongeman duikt op uit het donker, roept me iets toe en stapt van zijn fiets.
Ik schat hem snel in en denk hem te kunnen hebben.
Geen grote gast, beige bubbeljas, capuchon, donker haar, stoppelbaard.
Wat wil de vreemdeling? Zou hij op zoek zijn naar een herberg, deze avond?
Ik trek de dopjes uit mijn oren, hij doet hetzelfde met die van hem.
Of ik een coffeeshop weet hier, is de vraag. Of eigenlijk: “Eh, coffeeshop?”.
Ah ja, de coffeeshop, trots der Nederlandsche beschaving.
Ik vraag hem of hij Nederlands of Engels blieft.
Engels graag, hij is namelijk Italiaan.
Ik denk haastig na, hoewel zelf geen klant weet ik wel een paar coffeeshops te zitten in het centrum.
De correcte routebeschrijving zou ongeveer zo klinken:
Je rijdt rechtdoor langs de rivier. Dan kom je bij een soort splitsing, je slaat linksaf naar het fietspad dat onder de autoweg door loopt. Als je onder die weg door bent sla je linksaf, zodat je de rivier blijft volgen. Die maakt een paar bochten, gewoon immer gerade aus tot je bij een stoplicht komt. Weg oversteken en rechtdoor blijven gaan. Kom je weer bij een stoplicht, let op, hier sla je linksaf. De eerste echte winkelstraat rechts moet je hebben. Die rijd je door net zolang je aan je rechterhand coffeeshop High Times ziet verschijnen.
En dan ook nog in het Engels hè.
Ik besluit het mezelf makkelijker te maken, en hem wellicht ook.
Ik zeg: Je moet gewoon rechtdoor blijven rijden, tot je a big church ziet verschijnen. Daarmee bedoel ik de Baaf, maar dat is voor hem niet relevant. Rij daar gewoon op af en vraag op the square aldaar nog een keer de weg, je bent dan sowieso in de buurt.
Hij lijkt het niet helemaal te begrijpen, de coffeeshop is toch niet in de kerk. Nee, zeg ik maar alle coffeeshops zijn in the centre, en dat is die kant op. When you’re at the church you’re very close.
Close? informeert hij, dit voor hem blijkbaar exotische woord in de mond proevend.
Well yeah, probeer ik het anders te formuleren, near by. Voor zover mijn paraplu het toelaat mime ik 2 objecten die dicht bij elkaar liggen.
Hij wijst naar de bebouwing verderop aan de overkant van de rivier. Is that the centre?
Nee, het is nog wel effe een stukkie verder ben ik bang.
En dan nog een vraag: Is er hier ook een red light district?
Er volgt een drukke toelichting, hij verblijft met zijn neven in Amsterdam, maar nu zijn ze hier en ze willen graag gewoon even kijken, verder niks.
Whatever you do is fine with me, opper ik ruimdenkend.
Een red light district. Dat belooft misschien te veel maar er zijn hier wel 1 à 2 straatjes waar wat rode lampen aan de gevels hangen.
De red light district is ook in the centre, leg ik uit. Ook vlakbij de big church. Gewoon daar nog een keer informeren, dat is het makkelijkst. Hij lijkt nog meer te willen vragen maar dan begint het ronduit te hozen. Ik klap snel mijn paraplu weer uit en neem afscheid met enjoy your stay, and good luck with the weather, wat ik gelijk na het uitspreken al een domme zin vind. Hij steekt nog een hand op en rijdt dan slingerend in de richting van the centre.

    Terwijl de dikke druppels tegen mijn kuiten kletsen denk ik na over de inmiddels zeker weten kletsnatte Italiaan. Gluurt hij straks door rode ogen naar de rode ramen in de regen? En is dat niet een beetje sneu? Niet sneuer dan ik zelf, concludeer ik. In de verte staan de stoplichten op rood en wacht mijn koude huiskamer. Er ligt een lekker toetje in de koelkast.

een zooi stenen aan het Spaarne, met 2 schoenen ter rechterzijde

De visser en zijn vrouw

Lunchtijd! meldt mijn maag en mijn horloge bevestigt dat. Nou, daar staat een bank. De bank is van beton, is lang, en verder niks. Verderop heb je nog twee zulke. Precies tussen mijn benen heeft Lil Lou 12 met witte stift zijn naam geschreven. Vòòr me ligt een strook potige klinkers; de kade. Een hardstenen rand markeert de grens met het Spaarne. Aan de andere oever ligt een industrieterrein oninteressant te wezen, niet eens van lelijkheid mooi. Daar weer achter prikken vliegtuigen, net als bij mij thuis van rechts opkomend, schuin omhoog het blauw in. Ik haal een paar boterhammen uit mijn rugzak en begin te kauwen.

    Zij zou zomaar van mijn leeftijd kunnen zijn. Ze draagt haar blonde haar in een staart boven een dun shirt met een in de bries fladderend capuchonnetje. Op de strook vel tussen haar halfhoge laarsjes en de opgestroopte broek zijn grote moedervlekken zichtbaar. Ze heeft een hengel in haar hand, buiten mijn gezichtsveld zal een dobber dobberen. Het is duidelijk zìjn hengel. Hij hanteert zelfverzekerd een identiek exemplaar en legt er flinke afstanden mee af, langs het water de kade op en neer benend. Een korte, langharige gestalte, in zwarte polo, zwarte broek met handige extra zakken, op zwarte sportschoenen, duidelijk in zijn element. Af en toe kruisen de twee elkaar en worden wat woorden gewisseld. Over vissen, wat ik er van kan opvangen.

    Dan kromt zijn hengeltje zich. Hij grijpt trefzeker achter zich in zijn schoudertas en haalt een uitvouwbaar schepnetje tevoorschijn. Na meer heen- en weer gebanjer en lijnmanipulaties via het molentje wordt er een forse vis vanachter de kademuur tevoorschijn getrokken. Een paar passanten blijven staan en kijken mee. Zij bedient inmiddels het schepnet zodat hij met twee handen de vis erin kan manoeuvreren. Wow, roept de vrouw.

    Het beest ligt in het schepnet op de kant en verroert geen vin. Apart, vind ik. Dode vissen bijten toch niet? En zo snel zal ie toch niet buiten adem zijn? ‘Zeg je wat ik doen moet?’ vraagt de vrouw. Ze knielen bij hun vangst neer. De man houdt hem met twee handen in bedwang terwijl de vrouw in zijn schoudertas rommelt en er op zijn aanwijzingen een tangetje uitvist. ‘Deze?’ vraagt ze. Die is het. Dan begint de vis alsnog vervaarlijk met de staart te zwiepen.

    Dat de rug van de man het gewroet in de vissebek voor me verborgen houdt vind ik prima. Hij is de tandarts (Dit kan even gemeen pijn doen, meneer Snoek), zij zijn assistente. Eindelijk zijn vis en haak van elkaar gescheiden. De man gaat plat op zijn buik op de kade liggen. Voorzichtig, schijnbaar teder brengt hij de vis terug in het water waaruit hij die zonet aan zijn bek uit heeft gehengeld.
Geen reden voor een pauze dit, er wordt gelijk verder gevist. Even later lijkt het erop dat de vrouw ook beet heeft, haar lijn staat strak. Haar haakje zit vast aan iets anders dan een vis. Hij komt het in orde maken.

    Een kinderkreet klinkt vanaf het fietspad achter me. De man steekt zijn hand hoog op.
‘Hoorde je dat? Ik hoorde ineens “Papa!” Dat was Eelke.’ De vrouw lijkt niet te reageren. Ik denk niet dat Eelke haar zoon is.

    Ik stel me zo voor dat de vrouw vandaag voor het eerst met haar nieuwe vriend mee is om gemeenschappelijk zijn hobby te beoefenen. Dat ze zich heeft voorgenomen het echt een kans te geven, wie weet is het wel leuker dan ze denkt. Ze zijn per slot van rekening lekker samen buiten, aan het water. Ze gaat zich niet laten kennen. Maar zouden alle zaterdagmiddagen er voortaan zo uitzien? Of zou hij ook wel es met haar mee willen? Naar een gezellige workshop, of een romantische komedie. Zo verbind ik op goed geluk de puntjes.

    Mijn liefhebberij zou het niet zijn. Maar hoeveel uren heb ik doorgebracht, in stoffige hallen vol welvaartsresten, met wijs-en middelvinger klepperend tussen treurigstemmende cd’tjes, op zoek naar dat ene onbekende meesterwerkje? Nou dan.

    Een visser en zijn vrouw. Ze hebben een vis gevangen, en daarna teruggegooid. Ik at brood en sloeg het gade. En liet het gaan.